วิ้ววววว ในที่สุด งานประกาศผลรางวัล mtv ก้อจบลง(ด้วยดี)แล้ว

เราขอสรุปผลรางวัลเล็กน้อย

รางวัลอดเยี่ยมประเภท นานาชาติ :

ศิลปินชายยอดนิยม: ริคกี้ มาร์ติน
ศิลปินหญิงยอดนิยม: เคลลี่ คลาร์กซั่น
ศิลปินเพลงป๊อปยอดนิยม: เดอะ แบ๊คสตรีท บอยส์
ศิลปินเพลงร๊อคยอดนิยม: กรีน เดย์
มิวสิควีดีโอยอดนิยม: เพลง”ทวิสท์เท็ด ทรานซิสเตอร์” ของ คอร์น
ศิลปินหน้าใหม่ยอดนิยม: ไซม่อน เว๊บบ์


รางวัลสไตล์ อวอร์ด: โจลิน ไซ
รางวัลนักร้องที่ประสบความสำเร็จในสาขาเพลงป๊อป:เดสทินี่ ไชลด์
รางวัลศิลปินสร้างสรรค์: เบิร์ด ธงไชย แม็คอินไตย์
รางวัลศิลปินร่วมสมัยหน้าใหม่จากญี่ปุ่น: เทอริยากิ บอยส์

เราก้อเข้าไปติดตามในเวบ พันทิพ ซึ่งมันอัพเดทผลช้ามาก แต่ยังดีที่มีทีวีถ่ายทอดผ่านเนท (ซึ่งมันก้อไม่ได้ช่วยอะไรเท่าไหร่ เนทกุมันไม่แรงนิ -*- )

ยังไม่ทันได้รุผล ก้อได้เหนภาพ Red Carpet ซะก่อน โอ้โหหห อลังการตื่นตาตื่นใจสุดๆเลยย

ทาทา - มาในชุดสีเหลืองปักเลื่อม ทาทาให้สัมพาดว่า ทั้งตัวรวมๆก้อ 7-8ล้านบาท !!!!
มาช่า - ชุดสีชมพู โชหน้าท้อง สวยโคด
แคท - โคดอ้วนเลยว่ะ แต่ก้อหน้าสวยดี
เคลลี่ โรวแลนด์ - ให้ตายยย นึกว่ากะเทย ทำไมเค้าบึกบึนงี้อะ
ดาราผุ ช - เปนไรกันวะปีนี้ ใส่สีขาวกันมาทั้งงานเลย หาได้น้อยมากที่ใส่สีดำมา แต่ก้อดี เราชอบสีขาว ฮ่าๆ

คือเราสงสัยอยุรางวัลนึง รางวัล Inspiration Awards ที่พี่เบิร์ดได้เนี่ย มันแปลว่า รางวัลแรงบันดาลใจ ไม่ใช่หรอวะ ทำไม นสพ.เอาไปเขียนว่า รางวัล ศิลปินสร้างสรรค์ ????

จะยังไงก้อช่าง ขอชื่นชมกะทาทาอีกที ดีใจกะทาทาด้วยค้าบบบบบบบบบบบบบบบบ

ปล. ทาทาเปลี่ยนชุดตลอดงาน 4 ชุดด้วยกัน ( โคดเยอะอะ )
ปล.2 ทาทาตอนเข้างานผมยาว แต่พอรับรางวัลกะตอนร้องโชว์กะลี ไรอัน ผมสั้นซะแล้ว
ปล.3 ทาทาไปทาตัวสีดำมา สวยโคดเลยว่ะ เหมือน เจสสิก้า อัลบ้า
ปล.4 รักทาทาตลอดไปโว้ยยย

ใครอยากดูภาพถ่ายในงาน : http://www.pantip.com/cafe/chalermthai/topic/A4346242/A4346242.html

พระเจ้ายอร์ช มันจ๊อดมาก เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก แปบเดียวเราเข้าหน้าฝนกันแล้วนิ ( แล้วมันเกี่ยวอารัยว้า )

วันนี้อัพพอหนุกหนานน้า ไม่ได้อัพมานานเลยไม่รุจะเขียนไร มีร้อยแปดพันเรื่องจะเล่า เล่าเปนข้อๆดีก่า

1. เปิดเทอมมาได้มะเท่าไหร่ การบ้านเยอะโคด

2. เตรียมน่าผิดหวังมาก เคยคิดเอาไว้ว่าเวลาเรียนจะร้อน แต่เอาเข้าจิงๆมันร้อน "โคดๆ"

3. เพื่อนๆน่ารักดีในห้อง หนุกหนานกันมากมาย

4. รุสึกระเบียบในชีวิตมันเหลวแหลกไงไม่รุ เด๋วนี้มีทั้งแอบกินหนมในห้อง หลับตอนครูสอนด้วยละเออ

5. แต่ก้อแค่นิหน่อยนะ ไม่บ่อยร้อกก อิอิ

6. เปนไรไม่รุ เจอจารยงยุดทีไร ต้องหลบแกทุกที

7. คงเปนเพราะแหวนอัสสัมนี่แหละ จารแกเจอปุ๊บแกต้องด่าปั๊บ มีขู่ว่าจะริบแหวนอีกเว้ยเห้ย

8. อย่าขู่ดิจาร...ผมกัวว!!!

9. จารยงยุดเรียกไปจะให้อ่านคำปะติยาน แล้วในที่สุดก้อมะเอากรุ!!

10. แล้วจะเรียกไปเพื่อ?!?!?!?

11. วีวี่เปนหลีดมาก่อน

12. พูดถึงหลีด หน้าอย่างเราก้อเกือบได้เปนแล้วน้าว้อย 555+

13. พี่ๆเค้าเข้ามาคัดตัว ( ความจิงเค้าคัดจากหน้าตาแหละ กั่กๆ ) แล้วเค้าคงมัวแต่มองติ่งหูเราจนลืมดูหน้า เราเลยหลุดไปเปนหลีดตึกเลย

14. แต่ว่าเปนได้ไม่นานอะ โดนจารจับไปคุย(ในสภาวะที่กดดันนิดๆ) ให้เลอืกเอาระหว่างร้องเพลงกะเปนหลีดจะเอาไร

15. ไม่ต้องบอกก้อรุ ว่าเสียงดีๆอย่างเราก้อต้อง "ร้องเพลงอยุแล้น"

16. เอาเหอะ เรื่องมันผ่านไปแล้ว

17. การบ้านเยอะโคดอะ โครงงานก้อเยอะ ต้องเสิรฺชหางานอีก สุดยอดเลย

18. ฝรั่งเสด(เหมือนจะ)ง่าย

19. แต่ความจิง ฝรั่งเสด(โคดจะ)ยาก

20. จารวาสสอนวันเสาดีกว่าวันทำมะดาอะ

21. กลับไปเยี่ยมอัสสัมมาสองที รุสึกว่ามันแปลกๆอะใส่ชุดเตรียมไปเนี่ย

22. ไว้คราวหน้าจะใส่ชุดอัสสัมไป จะได้กลมกลืน

23. วันเกิดเราผ่านไปแล้ว 6 มิยอ

24. ดีใจจัง มีเพื่อนจำวันเกิดได้ด้วย โทมากันตั้งหลายคน 55

25. แต่ของขวันมีมาคนเดียวเอง แป่วว

26. อยุโรงเรียน เจอพลอยลิต พดด้วง และก้อฟาง บ่อยมากเลย

27. แต่ยังไม่เคยเจอดาวโอเกะอะ

28. เริ่มเบื่อละ 28 ข้อแว้ว

29. ที่ห้องเราเล่นบัดดี้แหละ บัดเดอเราให้สมุดจดด้วย อย่างหรู ขอบคุนน้า

30. ส่วนเราให้พวงกุนแจคริสทัลจากจีนกะบัดดี้เรา สวยน้าว้อย

31. ชอบคาบดนตรีไทยกะดนตรีสากลม๊ากมาก

32. เพิ่งรุว่า การที่เราไม่ได้เชิญใครเข้ามาเม้นอะ ไม่ได้ทำให้ไดเราไม่มีคอมเม้นเสมอไป

33. เพราะจะมีกลุ่มคนที่น่ารัก เข้ามาเม้นให้โดยไม่ได้เชิญ

34. ตอนนี้เราก้อเลยกะจะไม่เชิญล่ะ ใครเข้ามาอย่าลืมเม้นให้ด้วยน้า

35. ไปละ บ้ายบาย

เห้ออ พูดเรื่องนี้แล้วปวดหัวทุกที

ไดตอนนี้ เน้นว่าพยายามใช้เหตุผลให้อยุเหนืออารมณ์ เน้น ว่าพยายามแล้ว

-----------------------------------------------------------------

ปล. ตอนนี้เราจะไม่เชิญใครเข้ามาเม้น เด๋วคนที่เรากล่าวถึงจะหาว่าเอาเรื่องเทอมาโพนทะนา ใครที่เข้ามาแล้วอ่านเจอ ก้อเม้นด้วยละกัน

-----------------------------------------------------------------

หลังจากที่เมื่อวานเราออกมาอัพไดด้านล่าง และเจ้าตัวที่เราได้พูดถึงไป ก้อร้อนรนตามคาด ออกมาตั้งชื่อด่าเราในเอ็มซะงั้น !

คือเรื่องมันเปนยังงี้ เรากะเค้าน่ะ(ขอเรียกคนคนนี้ว่า ซี )รุจักกันมาก่อน ตั้งนานแล้วแหละ เปนเพื่อนกันมา ตอนคบกันก้อดีอยุหรอก จะพูดจะจาก้อหวานนซะ ทำอะไรๆก้อดีไปหมด จนกระทั่งวันนึง เค้าก้อบล็อกเราไป ด้วยสาเหตุใดก้อมิอาจทราบได้ แต่จากที่เราเดานะ คงเปนเพราะเราพูดกะซีมันน้อยลง ทำไงได้วะ คนมันใกล้สอบ จะให้มัวแต่เอาเวลามาเทคแคร์เพื่อนหรอ ทั้งๆที่สอบเตรียมมันก้อใกล้เข้ามาทุกทีๆ  มัวแต่คุยเล่นก้อไม่ต้องเล่าเรียนกันพอดี ใช่ป้ะ ???

แต่ทว่าท่าทาง ซี จะไม่เข้าใจ เลยตั้งชื่อประชดเราเปนเวลา 3 วัน2คืน ใจความก้อไม่มีไรมาก แค่ติเตียนนิดหน่อย แค่นั้นจิงจิง จนถึงวันนี้ยังจำได้ดี

"พอมีเรื่องเดือดร้อนก้อมาอ้อนวอนกุ แต่พอกุมีปัญหาก้อไม่เคยช่วยอะไรกุได้เลย พอกันที คนสารเลว!!!!!!!"

โอ้วพระเจ้าาา ( สำเนียง'จานหยอย อิอิ ) เพิ่งรุตัวนะเนี่ย ว่าเรามัน สารเลวว !!

......ต้องบอกก่อนว่าก่อนหน้านั้น2-3วันเนี่ย เราวานให้ซีช่วยแต่งเอสเสให้น้องเรา เพรามันเก่งภาษา เจ้าหล่อนก้อช่วยดิบดีเลยนะเว่ย ซาบซึ้งในน้ำใจจิงๆ ให้ภาษาไทยไปช่วยแปลไป 6 บรรทัด คิดเอาว่าน่าจะใช้เวลาประมานซัก 10 นาทีก้อเส็ด เพราะซีเค้าเก่งภาษา ( ไม่รุเค้ายังจำเหตุการณ์ตอนนี้ได้มั้ย )

ปรากดว่า คอยตั้งแต่3ทุ่มจนถึง5ทุ่มคึ่ง ก้อออกมาเรียบร้อย 2บรรทัด!! ......เอาวะ ไอเราก้อไม่คิดอะไร ทำให้ก้อดีแล้ว แต่อยากบอกว่าไอ2 บรรทัดนั่นกุจะเอาไปทำอะไรได้ เลยต้องมานั่งแต่งใหม่ให้น้องหมด ( ทั้งๆที่คิดแล้วมันน่าน้อยใจ เก่งซะอย่างงั้น แต่ให้เราคอย2ชม.ครึ่งเพื่อเอาแค่ 2 บรรทัด! ไม่ต้องบอกก้อเดาได้ ว่าไอเวลา2ชม.25นาทีเนี่ย ซีเทอเอาไปทำอย่างอื่น แล้วมาแต่งให้เรา 5 นาที แล้วค่อยส่งให้ ...ความจิงบอกว่าไม่ยุ่งอยุก้อได้นะ ไม่ได้ว้อนเทอมากขนาดนั้น สมองฉันก้อมี แต่งเอาก้อได้ ถึงงานจะยุ่งแต่ถ้าไม่มีใครช่วยได้จิงๆก้อทำเองได้วะ )

แล้วไอเวลาที่เราให้มันช่วยแต่งเอสเสให้เนี่ย ก้อไม่ได้นั่งหน้าทีวีหรือเล่นคอมเลย เรากำลังทำงานอื่นของน้องเราไปด้วย แบบว่าวันนั้นโลกาวินาศ น้องงานเยอะมาก เลยต้องช่วยๆกันทำ ใครช่วยได้ก้อช่วยกัน

และเวลาประมานนั้นอย่างที่บอกเราว่ายุ่งๆกะการอ่านสอบ เลยไม่ได้สนใจซี

ตรงจุดนี้เองคงทำให้เจ๊แกโกรธมาก บล็อกและดีลีททิ้งเราไปซะ!! แง๊ววว

เราก้อแค้นดิ เปนพวกแกพวกแกจะโกรธมั้ย อยุดีๆมาว่าเราเสียๆหายๆ แล้วมาบล็อกทิ้งเหมือนเราทำผิด เราก้อเลยคอยโอกาส เพราะซีเทอมีสองเมล์ เมื่อเทอลบเมล์เราทิ้งในเมล์แรก อีกเมล์นึงเทอก้อต้องลบเราทิ้งอีกแน่นอน

แล้วก้อเปนไปตามคาด ไม่ถึง5นาที ซีก้อเข้ามาในอีกเมล์ แต่ก่อนที่เค้าจะลบเมล์เรา เราก้อชิงลบเค้าก่อน รุว่าคอมเค้ามีโปรแกรมเตือน มันก้อคงเตือนขึ้นที่คอมเข้าแหละ ว่าเราลบเมล์เค้าทิ้ง ไม่ต้องสงสัยว่าเค้าจะโกรธเรามากแค่ไหน ( ฮ่าๆๆ แก้แค้นยังกะเดกๆ อิอิ )

แล้วจากนั้นไม่นาน เราก้อสมัครเมล์ใหม่ ก้อคือเมล์นี้แหละ green_ac122  ก้อเลยไม่ได้ติดต่อกะเทอไป

.........ความจิงก้ออยากคุยกะเค้านะเว่ย เพราะสิ่งนึงที่ต้องยอมรับคือตอนที่เค้าคุยกะเรา เค้าคุยดีมาก ( แต่เค้าก้อคงเปนอย่างนี้กะทุกคนแหละ ) ดีมากๆ เน้นว่าดีมากๆ แล้วมีอะไรก้อให้ได้ตลอด วันไหนนึกจะให้อะไรเราก้อส่งมาให้ เซอไพรส์เล่น ยอมรับว่าตอนนั้นรุสึกดี๊ดี ที่มีเพื่อนอย่างนี้ ( แต่ไม่ใช่ว่าเราเอาจากเค้าอย่างเดียวนะ บางอย่างถ้าเรามี เราก้อให้เค้าเหมือนกัน )

เราก้อไม่เคยลืมหรอก ว่าตอนเค้าดี เค้าดีกะเราแค่ไหน ก้อเพราะอย่างงี้ไง เราถึงได้แอดเมล์เค้ากลับเข้ามาในเมล์เรา อีกอย่าง โทสับโรคจิตที่โทเข้าบ้านเราบ่อยๆน่ะ เบอร์มันก้อโชว์อยุ คิดว่าซีต้องมีอะไรจะบอกเราแน่ๆ ( ถ้าไม่มีอะไรจะบอก ก้อแปลว่ามันโรคจิต โทเข้าบ้านแล้ววาง โทแล้ววาง เรียกว่ากวนอารมณืเล่นๆว่างั้น)

ในที่สุดก้อแอดกลับเข้ามาในเมล์ ก้ออย่างที่บอก ถามคำเค้าตอบคำ ประชดประชัน แล้วกุจะแอดเค้าเข้ามาเพื่อ????

แล้วเราก้อเข้ามาทำได เนื้อความในไดก้อคือของมะวานน่ะแหละ ซึ่งเราก้อคิดอยุแล้ว ว่าถ้า ซี  มาอ่าน คงจะโมโหเดือดร้อนเปนแน่แท้ ( อย่างน้อยๆก้อที่เราจับได้ละวะ ว่าโทสับโรคจิตนั่นคือใคร )

ไม่ต้องสงสัย ซีมาอ่านแน่นอน และรุสึกว่าตะกี้มาอ่านแล้วจะโมโหมาก ตั้งชื่อด่าซะ

"XXX   XXX   เนรคุณ!!"

2คำแรกมันหยาบไป ไม่อยากจะเอามาบอกกล่าวกัน เหอะๆๆ

เราก้อไม่นึกว่ามันจะด่าแรงขนาดนี้ ทั้งๆที่เราอยากจะดีด้วย ( แต่เราไม่คิดจะขอโทษ เพราะมั่นใจว่าที่ผ่านมาไม่ได้ทำอะไรผิด ) แต่ในเมื่อเค้าไม่ดีกับเรา...เราจะดีกับเค้าทำไม ใช่ป้ะ?!?

ถือว่าจบกันที กับคนคนนึง ต่อไปชาตินี้ไม่ต้องมารุจักกันอีก มันคงดีที่สุด

สงสารก้อแต่แฟนใหม่เค้าว่ะ แฟนเค้าเปนคนดี ไม่น่ามาหลงผิดคบกับคนพรรค์อย่างนี้ คนที่"เคย" เปนแฟนเค้ามาก่อน แล้วเลิกกับเค้าได้ ก้อเปนบุญยิ่งกว่าได้ขึ้นสวรรค์ชั้น 7 แล้วล่ะ !!!

อ้อ สำหรับ ซี เราบอกไว้ตรงนี้นะ ว่าเราไม่เคยลืมบุญคุณ(อันล้นเหลือ)ของเทอ ...ขอบคุนสำหรับทุกสิ่งทุกอย่าง ขอบคุนจิงๆ แม้ว่าเราจะกลับมาเปนเพื่อนกันไม่ได้ แต่เราจะจำเอาไว้ว่า อย่างน้อย ครั้งนึงในชีวิต ก้อได้เปนเพื่อนกับ "คนอย่างเทอ"

ปล. หลังจากวันนี้ไป หวังว่าโทสับโรคจิตคงไม่มีอีกน้ะ  กลัวว่ะ กลัวจิงๆ 

แท้นแท้นแท้นแท่นนนน !! มาอัพไดกันต่อเหอะ ไดวันนี้สีสันสะใจเฟ้ย อิอิ

ความจิงก้อไม่รุจะอัพเรื่องไรอ่ะ วันนี้ขอสั้นๆละกัน

ฟันเราเว่ย หลังจากใส่เหล็กดัดได้2วัน เมื่อวานก้อเริ่มกินข้าวได้แล้ว ไม่ต้องกินโจ๊กหรือมาม่าอีกต่อไป กั่กๆ  ฉะนั้น มื้อเยนเมื่อวานเลยได้กินข้าวน้ำพริกปลาทู ก้ออร่อยดี แต่ไม่ค่อยคุ้นปากเท่าไหร่ อาหารไทยเผ็ดๆเราเหวยไม่ค่อยได้ ปกติก้อเคยกินแต่ สพาเคทที่  เพซซ่า หรือ ซเท๊ก อะไรประมานนี้อ่ะ ฮิ่ฮิ่

เมื่อวานส่งน้องมีโกอินเตอร์ มันจะเด็จไปมหิดลแล้วว้อย ก้อขอให้แกโชคดีนะ มีไรอย่าลืมโทรมาหาเรา เราพร้อมที่จะฟังแกร้องเพลงเสมอ ว่างๆก้อมาหาเราแถวสยามได้ ฮ่าๆ โชคดีพี่น้อง !!

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

พวกแกเคยเปนกันป้ะ การที่เราอยุเช๋ยๆ แต่ก้อมีคนมาหาว่าเราผิดอย่างงั้น ไม่ดีอย่างงี้  ของเราท่าจะแย่หน่อย เปนเพื่อนกันอยุดีๆ ก้อดันมาบล็อกซะงั้น ( กรณีนี้ไม่ใช่ไอซันนะ อย่าเพิ่งเข้าใจผิด ) แล้วจิพัดยอมด้ายงายย ในเมื่อเค้ามาบล็อกเราก่อน เราก้อต้องบล็อกเค้าตอบดิ แก้แค้นซะ -*-

คนเราน่ออ เปนเพื่อนกันมา มีน้ำใจ เหนใจกัน แต่มาทำยังงี้มันไม่เข้าท่าเท่าไหร่เลย ใครกันว้า ที่เคยบอกว่า การบล็อกไม่ได้แก้ปัญหา แต่การพูดจาคือการแก้ปัญหาที่แท้จริง ...เรื่องนี้เกิดขึ้นนานแล้ว 4-5เดือนและ จนเรานี่แหละ คิดได้ว่า จะโกรธกันไปทำไม กลับมาพูดจากันเหมือนเดิมก้อไม่เหนจะเสียศักดิ์ศรีตรงไหน เราก้อเลยแอดเค้ากลับเข้ามาในเมล์เราใหม่ แล้วเค้าก้อรับแอดด้วยนะ !!

แต่ปรากดว่าพอแอดเข้ามา อะไรๆมันก้อไม่เหมือนเดิม ตะก่อนพูดจากันดีๆ เด๋วนี้ก้อเปลี่ยนไปซะงั้น ออกแนวประชดประชันเล็กน้อย เราก้อพยายามพูดดี๊ดี แต่ถามคำตอบคำ ทำให้อดรุสึกไม่ได้ว่า กุไปทำไรให้เค้าโมโหฟระ !!!

เอาเหอะ ที่แอดก้อไม่ใช่ไรหรอก นอกจากเหนว่าการมีเพื่อนดีๆไว้ก้อไม่เสียหลาย ใช่ป้ะ?!?!

อีกอย่างเหนว่า4-5เดือนที่ผ่านมา มีโทสับผีสิงหรือโทสับโรคจิตมาบ้านเราอยุเรื่อย โทมาแล้วก้อวางง พอรับสายละก้อวางง น้องกะแม่เราไม่โดนนะ มีแต่เราเนี่ย พอรับโทสับ ปลายสายไม่ยอมพูดอะไร แล้วก้อวาง...เอ้อ แบบนี้เค้าเรียกว่าไรอ้ะ

แล้วสมัยนี้เค้าพัฒนาแล้วว เบอร์โทเข้าน่ะมันโชว์ได้นะคู้นนน โทมาอย่างงี้ไม่ดีรุมั้ยจ๊ะ ถ้าอยากจะพูดอยากจะคุยก้อคุยกันดีๆดิ ไม่ต้องทำตัวเปนอิสาวซ่อนแอบ แอบยังไงก้อแอบไม่ได้หรอก แพ้เทคโนโลยีน่อ!!

ก้อเอาน่า ไม่รุว่าเค้า(เพื่อนเราคนนี้)จะได้เข้ามาอ่านมั้ย ถ้าได้มาอ่านก้อคุยกันดีๆเฮ๊อะ พูดคำประชดคำมันปวดหัวกันทั้งคู่แหละ มาเปนเพื่อนกัน คุยกันดีๆดีกว่า ว่าป้าวว ??

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

เหวยๆ คนอื่นเค้างงกันใหญ่แล้ววุ้ย เราพูดถึงใครหว่า 55 อย่าไปสนใจมันเลยๆ ก้อแค่ระบายนิหน่อยๆ

เอ้อ ว่าแต่คอมเม้นอ่ะเพื่อนฝูง ช่วยเม้นให้ถูกที่หน่อยน้า แหะๆ แบบว่าเราต้องคอยย้ายคอมเม้นพวกแกขึ้นมาด้านบนอยุเรื่อย คืองี้ เวลาเม้นอะ มันจะมีที่เม้นของมันแต่ละวัน ไม่ใช่เม้นรวมที่เดียว ส่วนใหญ่ไม่รุจะไปคลิกเม้นอันล่างสุดของหน้าจอ แล้วมันก้อไปโผล่ของวันนั้น ไม่ได้เม้นอันล่าสุดอะ

ยังไงหลังจบประโยคนี้ ลองมองข้างใต้ประโยคนี้นะ จะมีคำว่า Comment แล้วก้อเม้นได้เล้ยๆๆ แต๊งหลายยย

แอ่นแอนแอ๊นนนน !! มาอั๊พแอนด์ด๋าว เอ้ย มาอัพมายสะเป๊ดกันดีกว่า

วันนี้ครับพี่น้อง นายจิพัดมีสิ่งใหม่ๆมาเติมเตมให้ชีวิตอีกแล้ว

ใครเคยสังเกตฟันเรามั้ยย ฟันเราโคดเหยินนะเว่ย แบบกัดฟันกรามแล้วฟันบนปิดทับฟันล่างพอดีเลย พวกแกลองทำกันดูดิ  มันเลยทำให้เราไม่หล่อเท่าที่ควรจะเปน เราเลยตัดสินใจดัดฟันซะ!!!

หลังจากเกบหอมรอมริบมานานร่วม15ปี เราก้อได้เงินมาพอสมควร จึงตัดสินใจนำเงินก้อนนั้น ( ทำไมเงินต้องเรียกเปนก้อนด้วยวะ ยังกะขี้แน่ะ อิอิ ) ไปให้หมอทันที โดยมีข้อแลกเปลี่ยนกะหมอ ว่าถ้าหมอได้เงินเราไป ฟันเราจะต้องเรียงสวยงามในระยะเวลา 2 ปี !!

และแน่นอน หมอก้อคือมนุษย์ปุถุชนธรรมดาทั่วไป ย่อมมีกิเลสตัณหาราคะ อยากได้เงินจากพวกเราอยุแล้ว หมอจึงรับข้อเสนอนั้นไป และจัดการนัดวันเวลาปฏิรูปฟันเราใหม่

และวันดีวันนั้น ก้อคือวันนี้ วันที่ 7 พ.ค. และแน่นอน สิ่งแปลกใหม่มันกำลังจะก้าวเข้ามาแล้ววว !! ( บรรยายยังกะกุกำลังจะโดดตึก22ชั้น แฮ่ๆ )

เรารุสึกกลัวมาก กลัวขี้หดตดหาย อุจจาระไม่ยอมพรั่งพรูออกจากรูทวารของเราเปนเวลาถึง 3 ชั่วโมงก่อนเข้าห้องทำฟัน !! เรารุสึกหวาดผวา ( Sad ) และสับสน ( Happy ) อยุตลอดเวลา  เดินผ่านแม่พระ ในใจก้อเฝ้าภาวนา ..."วันทามารีอา เปี่ยมด้วยหรรษทาน พระเจ้าสถิตย์กับท่าน.....ฯลฯ..อาแมน"

บทสวดมนต์ถูกท่องอย่างเร่งเร้าและเร่งรีบ และเมื่อถึงเวลา 17.44น. เราก้อเดินเข้าห้องทำฟันของหมออย่างสง่าผ่าเผย กล้าหาญ ประดุจเจ้าชายลงจากหลังม้าเพื่อช่วยเหลือมวลมนุษยชาติที่ถูกรังแก ไม่เหลือเค้าของความกลัว

หมอจับเรานอนบนเก้าอี้ ระยะเวลาผ่านไปร่วมชั่วโมง เรารุสึกว่าไม่เหนน่ากลัวอย่างที่คิด เราเลือกสีฟันสีฟ้าเว่ยยย ฟ้าอ่อนๆ

จนทำฟันเส็ด ก้อกลับบ้านกลับช่อง อาการปวด ณ ตอนนี้ 10.02 ยังไม่ปวดเท่าไหร่อะ แต่เด๋วคงปวด มันรุสึกรำคานมากกว่า มีไรไม่รุเตมปากไปหมด เข้าใจใช่ป้ะสหาย

เราจะรอดู ว่าพรุ่งนี้จะปวดแค่ไหน แล้วจะมาสาธยายให้ฟังนะพี่น้องนะ !!!

PS. ....ประกาศ....เรียนท่านผุมีอุปการะคุณโปรดทราบ .... เราเปนคนไม่ค่อยอดทนอ่ะ เพราะชีวิตเรามันสุขสบาย นอนบนกองเงินกองทอง จนเราเคยชิน เราไม่เคยเจอความลำบากหรือความเจบปวด ดังนั้น การดัดฟันจึงเปนสิ่งที่น่ากลัวสำหรับเรามาก

มายสะเป๊ด - ไดอาลี่

       แอ่นแอ๊นนนน !! ไดกรูฟ้อยยย 555 กุก้อมีไดกะเค้าแล้วนะ ไม่หลังเค้าแล้วนะ พี่น้อง !!

ฟามจิงไม่คิดทำไดหรอกว่ะ แต่เหน msn มันอุส่ามีมาให้ เลยคันมือ ขอแจมซะหน่อย แบบอยากประกาศให้โลกรุว่ากุก้อมีไดด้ายย ฮี่ฮี่

พอเหนไอ เอ็มเอสเอ็น มันมี มายสะเป๊ด ก้อเลยเพิ่งเหนความสำคัญของ สตอรี่ไทย ว่ะ เลยไปสมัครไว้ แต่ปรากดว่าทำยากจิ๊หัย แบบว่าเราเปนคนอดทน เลยพยายามทนทำไดในสตอรี่ไทย ( ซึ่งกุก้อทำไม่เปน ) อยุร่วม2ชั่วโมง

และแล้ว ก้อจบลงด้วยความเน่าเฟะ ไม่ได้เรื่องได้ราว เสียเวลาเปล่า ซะงั้นอะ!!

แต่ก้อช่างมันเต๊อะ หันมาจับ มายสะเป๊ด แทนก้อได้เน้อออ ฮ่าๆ

--------------------------------------------------------------------------------------

เอาล้ะๆ มาเข้าเรื่องของเรากันดีกว่า เมื่อ3วันที่ผ่านมาเว้ย ไปมอบตัวที่เตียมมา ไอวันแรกก้อเหมือนจะสนุกอยุนะเฟ้ย แต่ว่าอากาศร้อนสัดๆ กุก้อไม่ชิน แบบภูมิลำเนาเดิมเรามันอยุแถบสแกนดิเนเวียซะด้วยดิ -*-

แต่ก้อพยายามทนๆทำกิจกรรมที่บรรดาพี่ๆทั่นได้เตรียมเอาไว้ให้ ทำแต่ละอย่างก้อรุสึกแปลกๆว่ะ ไม่ใช่กิจกรรมแปลกหรอก ชุดที่ใส่อ่ะแปลก! กางเกงดำๆ เสื้อตัวใหญ่ๆ ยังดีวุ้ย ที่มีรองเท้าหนังพอทำให้กุยังดูเปงอัสสัมอยุบ้าง ไม่งั้นคงปรับtourไม่ทัน กั่กๆ

ข้ามๆ ไม่รุจะเขียนไร ไปวันที่3เลย กุได้ขึ้นไปแสดงผลงานบนเวทีด้วยนะเฟร้ยยย 555

แต่ว่า..แป้ก!! อ่ะ -*- ไม่เปนไรๆ ปลอบใจตัวเอง ว่ากุไม่ได้เปนคนปล่อยแป้ก คนอื่นตะหากที่แป้ก มะใช่เรา ชิมิคัฟฟ ????

เอาเหอะ วันนั้นก้อจบลงด้วยดี อากาศร้อน ตัวแฉะโคดอะ มีพี่ๆมาผูกสายสินให้ด้วย จำนวนเลขดีเว่ย 13 เส้นๆ

--------------------------------------------------------------------------------------

เห้ยยย เหนคนอื่นเค้าเขียนเกี่ยวกับเพื่อนน เราเอาบ้างได้มั้ยยย ฮ่าๆ

จบจากอัสสัมมา ใจมันหวิวๆอะ ไม่มีใครเข้าใจความรุสึกเราหรอก  - -*

ต่อไปนี้ คงขาดอะไรแบบเก่าๆ ไม่ได้เจอบรรยากาศเดิมๆ บรรยากาศที่

- ทุกเช้า รีบมาโรงเรียนด้วยความกระตือรือร้น เพราะ...ยังไม่ได้ทำการบ้าน ต้องลอก

- นั่งลอกการบ้านสบายใจ พอเพลงเรียกแถวดัง ก้อตะโกนให้เพื่อนๆลงไปเข้าแถว

- ทุกๆตอนเช้า เข้าแถว ไม่ได้สนใจฟังประกาศหรอก ตั้งใจจับผิดเสี้ยมเวลาประกาศ ว่าเสี้ยมพูดผิดตงไหน จะได้เอาไปแซว 55

- ทุกๆคาบเรียน หัวหน้าคนนี้ไม่เคยมีคาบไหน ไม่คุย !

- บรรยากาศที่ นั่งเฮฮาล้อชื่อพ่อแม่ชาวบ้าน

- ฯลฯ...และอื่นๆอีกมากมาย ที่ตัวอักษร ไม่สามารถบันทึกความรุสึกได้

เราคงไม่รักอัสสัมแบบนี้ ถ้าไม่มี พวกแก เพื่อนๆที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมา ครูๆที่น่ารัก กระทั่งตึกเก่าๆ(และใหม่ๆ) ที่ทำให้ทุกเวลาของเราในอัสสัม มันมากเกินกว่าคำว่า "โรงเรียน"

บางคนยังไม่เข้าใจเลยว่ะ ที่กุมาสอบเตียม มาอยุเตียม ไม่ใช่ว่ากุไม่รักอัสสัมนะ แต่ทุกๆอย่างก้อมีเหตุผลของมัน ใช่ป้ะ...

พวกแกที่ยังอยุอัสสัม รักษาช่วงเวลาที่เหลืออีก 3 ปีไว้ให้ได้มากที่สุดนะ ทำทุกอย่างให้มีค่า เพราะเมื่อ3ปีผ่านไป เมิงทั้งหลายจะรุว่า เวลา12ปีในอัสสัมนี้ ช่างเปนเวลาที่สั่น..สั้นเหลือเกิน

เหมือนกับกุไง 9ปีที่ผ่านมา เวลามันเดินอย่างรวดเรว ... หลายคนคงเหนว่ากุตั้งชื่อขอเพลงเรียกแถว ขอไรต่อไรที่เกี่ยวกับอัสสัม...ทำไมรุมั้ย เพราะตอนที่กุอยุในรั้วแดงขาวกุไม่ได้เกบสิ่งเหล่านั้นไว้ไง พอออกมา ความรุสึกที่พวกเมิงยังไม่เข้าใจตอนนี้ นั่นคือความโหยหา และความรัก ที่กุก้อเพิ่งรุตัวเอง ว่าทำไมรักอัสสัมชัญได้มากมายขนาดนี้ !!

เรายังจำได้เลยเว่ย วันที่เข้าแถวครั้งแรกในชีวิตการเปนนักเรียนอัสสัม ใต้ตึกมาร์ตินเดอตูส์ มิสไพรินทร์ยืนพัดให้เรา...และเสียงเพลงเรียกแถวก้อดังขึ้น ..."มาซิเข้ามา น้องจงอย่าช้ารอรี....." 

และยังจำได้เช่นเดียวกัน ถึงวันสุดท้ายของการแต่งเครื่องแบบอัสสัมชัญ มันเศร้ามาก-มากที่สุด วันนั้นกุอยุโรงเรียนจนถึง 2 ทุ่ม ถามว่าอยุทำไม...อยุเพือเกบทุกช่วงเวลาที่กุจะไม่ได้เจออีกแล้วไง ช่วงเวลาที่มีทั้งความสุข สนุก เศร้า เคล้าความหยาบคาย 55

แต่งาเลี้ยงต้องมีวันเลิกรา..ใช่ปะ และเวลาในอัสสัมชัญของเรามันหมดเรวเหลือเกิน เรวกว่าพวกแกอีกหลายๆคน ...

กุสาบาน ว่ากุจะรักอัสสัมตลอดไป จะรักแบบนี้ และจะไม่มีทางรักน้อยลงกว่านี้...สัญญา!!!

สำหรับเตรียมอุดม ...

เราไม่รุว่าเราจะรักจามจุรีได้เท่าเฟื่องฟ้ามั้ย

เราไม่รุว่าเราจะรัก มล.ปิ่นได้เหมือนที่เรารักคุณพ่อกอลมเบต์มั้ย

และเราไม่รุว่าเราจะรักเพื่อนๆที่นั่น ได้เหมือนที่เรารักพวกแกมั้ย....

......ไม่รุอะไรทั้งนั้น ได้แต่หวังว่า ช่วงเวลา3ปีจากนี้ จะมีความสุข ขอเพียงแค่สุขได้สักครึ่งนึงของเวลา 9 ปีในอัสสัม...เราก้อพอใจแล้ว......

สำหรับเพื่อนๆอัสสัม

- แจ๋น ... แกไม่ได้มาอ่านในนี้หรอก แต่รุเอาไว้ แกคือเพื่อนรัก คำคำนี้เรามีไว้ให้ไม่กี่คนหรอกนะ

- ปานด .. เพื่อนรัก เราดีใจ ที่เราคตือส่วนหนึ่งของความสำเร็จของแกในวันนี้ 55

- น้องมี .. แกคือเพื่อนรักอีกคน ที่สอนให้เราอยุในกรอบของทำมะ อิอิ

- ยัด ..... เพื่อนรัก self ๆอย่างแก หายากว่ะ

- ปู่ ...... เราจะไม่ลืมแกแน่นอน

- หมาแกป ... ยังไง๊ยังไง แกก้อคิอหมาล่าชะมด แต่ยังไง เราก้อรักหมาตัวนี้นะเว้ย

- เกีย......... อยุกันมานมนาน รักป๊อมมากๆนะ ฮี่ฮี่

- ไอหนึ่ง .... เมิงคือเพื่อนที่กุ "เปนห่วง"มากที่สุด แต่กุไม่ค่อยอยากเตือน เพราะกุรุว่าเมิงอาจจะรำคาญ เปนคนดีนะเว่ย ต่อไปไม่มีกุคอยแต่งเอสเสให้ ไม่มีคนทำหน้าปกไปให้ ช่วยเหลือตัวเอง ดูแลตัวเองดีๆนะ กุจะอยุตรงนี้ คอยดูเมิง คอยด่าเมิงอยุห่างๆ 55  มีปันหาก้อเรียกกุได้ ฮ่าๆ

- และคนอื่นๆ ที่ยังไงก้อบรรยายไม่หมดกับความรักที่กุมีให้..

รัก คือคำตอบสุดท้าย สำหรับอัสสัม

และ รักมาก คือคำตอบสุดท้ายของสุดท้าย สำหรับพวกเมิงทุกคน

จิงใจนะเฟร้ยยยย อิอิ