-==|||:: เ ฟื่ อ ง ฟ้ า - จ า ม จุ รี :: |||==-

SmilingGreeN's profile-==|||:: เ ฟื่ อ ง ฟ้ า ...PhotosBlogLists

Blog list


อินัทตี้งามแงะ ชอบคำว่างามแงะจังเลยว่ะ เหมาะกะมึงมากๆ 555 นัทตี้เพื่อนรัก ผู้ที่พยายามยัดเยียดไดของมันมาให้กุเม้นอยุตลอดเวลา เปนมนุษย์ที่อัพสเปซบ่อยมาก จนบางทีคิดว่า มันไม่แดกไม่หลับหรอ เอาแต่อัพสเปซ ราวกับว่าสเปซคือบ้านหลังที่สองของมันเลยทีเดียว

เกีย ลูกแมวตัวน้อย เกีย เพื่อนที่รุจักมานมนานเช่นกัน 10ปีได้แล้วมั้ง ตั้งแต่ป.2อะ มันตัวไม่โตขึ้นเท่าไหร่เลย มีสาวๆมาหลงนิยมอยุบ้าง แต่ด้วยความเอื่อยเฉื่อยของมัน + ความง่วงเหงาหาวนอนยามคุยด้วย ทำให้ต้องลุ้นกะความรักของมันอยุตลอดเวลา ...ขอให้โชคดีนะเกีย อิอิ

แจ๋น มนุษย์ผู้เสร่อที่สุดในโลก เพื่อนในแกงค์ สนิทสุดๆ มันเสร่อ ชอบด่าเราบ่อยมาก ตอนนี้มันอยุเมกา กำลังจะกลับ ตอนมันไปมันไม่บอกใครเลย กระทั่งเพื่อนหนิดๆมันก้อไม่บอก แถวบ้านเรียก "ชั่วร้าย"ว่ะแจ๋น อิอิ เราจะไม่มีวันลืมเรื่องทีแกไปเมืองนอกโดยไม่บอกเราเลย 555

ปณตโคดอืด ปณต คือเพื่อนที่คบมายาวนานที่สุดในชีวต ปีนี้ย่างปีที่ 11 แล้ว ตั้งแต่วันแรกที่รุจักมัน มันก้อยังอืดและเฉิ่มมากๆเหมือนเดิม แต่มีการพัฒนาเรื่องฝีปากมากขึ้น จนสามาถต่อล้อต่อเถียงกะเราได้ หึหึ

Blog

January 16

Tag

สัวสดีเพื่อนพ้องและน้องพี่

ความจิงเราก้อไม่ได้คิดจะอัพเอิพอะไรหรอก พอดีนังนัตตี้ มัน Tag มา เลยต้องอัพ

Tag คืออะไร???

Tag คือ การที่นักเขียนบล็อก เขียนเรื่องของตัวเองที่คนอื่นไม่รุ 5 เรื่อง แล้วส่งต่อไปอีก 5 คน 5คนนั้นก็ต้องเล่าเรื่องลับๆของตัวเอง 5เรื่อง ส่งต่อไปเรื่อยๆ

เพื่อไม่เปนการเสียเวลา ขอเข้าเรื่องเลย

เรื่องที่1

บางคนคิดว่าเรากลัวจิ้งจก หนู หนอน ตุ๊กแก กระทั่งสัตว์น่ารักๆเรายังเขี่ยมันไปไกลๆ ทั้งนี้ไม่ใช่เพราะเราเปนคน"เกลียด"สัตว์ ...แค่ "กลัว"สัตว์ทุกชนิดที่ใหญ่กว่า "ยุง"

เรื่องที่2

หลายคนมาก คิดว่ากุเปนคนใต้ อาจจะด้วยรูปลักษณ์หรือเราพูดใต้เป็น หรืออะไรก็แล้วแต่ แต่ความจริงแล้วไม่ใช่ ตั้งแต่เกิดมาเราไม่เคยใช้ชีวิตที่ใต้เกิน 1 สัปดาห์ คนที่เปนคนใต้ คือ "มารดา" ไม่ใช่ "ข้าพเจ้า"

เรื่องที่3

เห็นหน้าอย่างงี้ เรามีเชื้อจีนครึ่งนึง ป๊าเปนคนจีนแท้ๆเลย จีนฮกเกี้ยน อาม่าก้อจีน (แหงดิ) แต่ที่ดำงี้ เพราะเชื้อทางแม่แรงมั้ง หึหึ

เรื่องที่4

หลายคนแอบเห็นเวลาเรานอนหลับในห้อง น้ำลายยืดเปนทาง แต่ขอเหอะ เวลาเรานั่งนิ่งๆ ไม่กระดิกตัว ตั้งใจกะอะไรซักอย่าง น้ำลายก็ไหลเหมือนกัน แถมมันจะยืดยาวกว่าตอนนอนหลับอีก

เรื่องที่5

ขอบคุณสำหรับฉายา "ตอแหลที่สุดในสาย" และ "ผู้ชายที่แหลที่สุดในโรงเรียน" 55

แต่ความจริงแล้ว เราไม่ชอบคำนี้เลยรุปะ ...

เราว่าพฤติกรรมเรามันก้อแค่ ขี้อำ แค่นั้น อาจจะอำบ่อยไป แต่ก็ไม่ใช่ตอแหลอะ

ตอแหล ตามราชบัณฑิตยสถาน คือ พฤติกรรมการโกหก หลอกลวง เพื่อผลประโยชน์ของตัว

ถ้าใครคิดว่าเราเปนงงั้น ก็เรียกเราต่อไปได้ - -

เอาล่ะ ขอแทค 5 คนดังต่อไปนี้

นัตตี้ -- 5 เรื่องของแกยังไม่พอ ขออีก

น้องนิกแน็ก -- อัพนะๆ!!

gear -- อัพเลยเพื่อน ชวนนท์!!

น้องนุ่น -- อัพบ้างๆ

มิว เดอะสตู -- พีรชยา เมื่อแกเล่นเอ็มเปน แกก้อควรอัพบล็อกเปน

เอาล่ะ พอและ ขี้เกียจ

12:31 PM | Add a comment | Read comments (15) | Permalink | Blog it

October 15

อยากบ่น

ใครๆก็คิดว่าความสำเร็จได้มาง่ายๆ .... แต่จริงๆแล้ว ไม่ใช่เลย

เคยเปนมั้ย เวลาที่พยายามทำอะไรซักอย่าง อย่างเต็มที่ .... แต่ก็ทำไม่ได้

เคยรู้สึกมั้ย เมื่อครั้งที่แอบหวังอะไรไว้ซักอย่าง ...............แล้วมันไม่เป็นไปตามที่หวัง

เคยเสียดายมั้ย ถ้าเราทำอะไรด้วยความทุ่มเท แต่ผลมันออกมาไม่คุ้มกับที่ลงมือไป

เราเบื่อว่ะ เราไม่ชอบความรู้สึกพวกนี้เลย ทำไมต้องเป็นแบบนี้อยู่บ่อยๆก็ไม่รู้

มันทรมานนะเว่ย บางทีมันก็เหนื่อย ท้อ แต่มันก็บอกกับตัวเองว่า "ถอย" ไม่ได้....

คนที่ยอมถอย คือคนที่ยอมรับกับความผิดหวัง นั่นหมายถึง ความหวังมันก็หมดไป...

แต่เราทำไม่ได้ ความหวัง มันยังอยู่ความสำเร็จ และความสุข มันกำลังคอยเราอยู่ เราไม่อยากจะทิ้งมันไป เราไม่อยากจะพลาดสิ่งเหล่านี้ไป

แต่ เห้ย...บางทีที่ทำอะไรซักอย่าง หวังอะไรซักอย่างอยู่ตลอดเวลาแต่มันไม่เคยเลย ไม่เคยเลยที่จะเป็นไปตามหวัง มันเหนื่อยอะ อดทนไม่ไหว อดทนที่จะรอวันที่ตัวเองคอยไม่ไหว

เมื่อไหร่จะถึงจุดนั้นซักทีวะ พยายามจะตายห่าอยู่แล้ว เห้อออออ

เวลาเหนคนอื่น เค้าสมหวัง... ทำไมความฝันของคนพวกนั้นมันถึงสานกันง่ายจังเลย ทำไมมันถึงได้มาง่ายจังเลย ... ทำไมเราไม่เปนอย่างเค้าบ้าง

แต่พอลองกลับมาคิด .. ไอสิ่งที่เราเหนว่าง่ายๆ บางทีความยากมันก็คงซ่อนอยุข้างหลัง แต่ทำไม รอยยิ้มพวกนั้น มันดูเหมือนรอยยิ้มที่ไม่เคยผ่านน้ำตาเลย...

ไม่เหนจะเหมือนกับเรา ... อยากมีวันที่ยิ้มได้เหมือนไม่เคยผ่านความยากลำบากจัง

เคยอ่านหนังสือเล่มนึงมา สะดุดกับคำคำนี้..

"ความล้มเหลว คือจุดเริ่มต้นของความสำเร็จ"

อยากจะถามว่า ถ้าล้มเหลวหลายๆครั้ง เมื่อไหร่มันจะเป็นฐานของความสำเร็จซักที เมื่อไหร่จะไต่ไปถึงจุดสูงสุดซักที จนกระทั่งวันนี้ ได้ไปอ่านหนังสืออีกเล่ม มันบอกไว้ว่า

"รากฐานของความสำเร็จที่ยั่งยืน คือจำนวนของความพลาดพลั้งที่พบเจอ"

จะพยายามรอคอยวันนั้นนะ...ถ้าไม่ถอดใจไปซะก่อน

3:45 PM | Add a comment | Read comments (13) | Permalink | Blog it

June 15

เหนื่อย"ใจ"

เค้าบอกว่าเหนื่อยกายเหนื่อยได้ แต่อย่าเหนื่อยใจ

เวลาแบบนี้ ประโยคนี้คงไม่ได้ใช้กับเรา

.....ตอนนี้ 00.25 เปนเวลาที่ควรจะรีบนอน เพราะเหนื่อยมาท้งวัน ประชุมเตมไปหมด แถมพรุ่งนี้มีงานต้องทำต่ออีก....

ไม่ใช่ไม่ง่วง...แต่มันนอนไม่ลง...

อยากหลับตาลง แบบที่ไม่มีเรื่องอะไรให้คิด....ซักคืน

อยากหลับตาลง แบบที่ไม่ต้องคิดอะไร.........ซักคืน

อยากหลับตาลง แบบที่มีเรื่องดีๆให้คิด..........ซักคืน

จันทร์จ๋า...เฝ้ารอคอยคืนนั้นอยู่นะ

เมื่อไหร่ จะมี.....เหมือนคนอื่น

จันทร์จ๋า...เฝ้ารอคอยวันนั้นอยู่นะ

....เหนื่อยกาย ไหวอยู่

ต้องสู้         ใช่ไหม

ท้อแท้        ขาดใจ

ไม่มีใคร      ให้อิง....

.........

.......

......

.....

....

...

..

.

ก้อแค่เรื่องระบาย จากมนุษย์ที่ยังมีหัวใจ

6:34 PM | Add a comment | Read comments (20) | Permalink | Blog it

May 20

จดหมายรับน้อง

จดหมายวันรับน้อง....

และแล้ว เวลาที่เรารอคอยกันมานานแสนนานก้อมาถึง นั่นคือการรับน้องนั่นเองงง

เปิดเทอมใหม่มา เช้าวันแรกนี่โคดฟิตอะ มาถึงโรงเรียนตั้งแต่6โมง15 กะจามาเปนคนแรกๆ ปรากดน้องมากันหลายคน พอ 6.50 น้องมากันเตมห้องแล้วคับคุน สุดตีนนน ( ถึงแม้ว่าเรียนๆไป รับรองได้ว่า 7.50 ก้อยังมาไม่ครบก้อตามที อิอิ)

ก้อเริ่มสอนเพลงน้อง เยอะแยะมากมาย พยายามละลายพฤติกรรมน้อง ไม่รุได้ผลมากน้อยแค่ไหน ดูน้องจางงๆกะวันแรกๆ แต่ก้อโอวะ...หนุกดี 55

วันต่อๆมาก้อเหมือนเดิม แต่ที่น่ารันทดมากๆคือ ต้องวิ่งจากตึกหรั่ง มาตึก1 โหยยยย ระยะทาง 80 ไร่มันไม่ใช่ใกล้ๆนะคับพี่น้อง ขาลากขาปูดกันเลยทีเดียว แต่ไม่เปนไร เพื่อน้องๆ

ตอนเยนวันจันทร์ก้อมีผูกสายสินกันตอนเยน กุก้อยืมสายสินชาวบ้านมาผูกให้น้องๆ เพราะว่า ตูยางม่าได้ทำสายสิน -*- ( เลวเนอะ) ก้ออยู่ผูกไปจนถึงทุ่มกว่าๆ ก้อกลับบ้าน

วันอังคารก้อเหมือนเดิม อยุเยนมากก ค่ำเลย ประชุมสายกันจนถึง 1ทุ่มเกือบ2ทุ่ม

วันพุธ น้องๆเริ่มมีปฏิกิริยาตอบโต้ เริ่มมัน โดยเฉพาะ "อยากกินโดนัท" ฮามากกก 555 ตอนเยนก้ออยุประชุมสาย + คุยเรื่องประธานตึกกะพี่ปุ้ยจนถึง 2 ทุ่มกว่าแน่ะ

เรื่องเครียดๆมันก้อต้องมีบ้างอะน้า เมื่อวันศุกร์ พี่ๆม.6แอบเครียดนิดนึง แต่พี่ๆดีใจที่น้องๆไม่คิดมากละก้อเข้าใจพี่ๆทุกคน ^^

วันศุกร์เลยปลอบขวัญน้องๆ ด้วยการพาไปเลี้ยงสเวนเซ่น โอ้โห น้องๆไปกันเยอะมาก รวมพี่กะน้องก้อราวๆ 40 คนได้ เรียกว่าร้านสเวนเซ่นแทบแตกเลย ก๊ากๆ

หลังจากนั้นก้อไปเดินเล่นพารากอน และก้อไปเล่นเกมตู้ชั้นบนกัน กะเพื่อนๆและน้องพิม โคดมันอะ เล่นเพิลน กว่าจะเลิกก้อ2ทุ่มกว่าๆ 555

วันเสาร์ อารมณ์ยังค้างจากวันศุกร์ เลยนัดน้องๆไปดูหนังกันต่อ The Davinci Code พี่ๆ9คน น้องๆ8คน รวมกันก้อ 17 คน...เห้ย เยอะนะเนี่ย เสดแล้วก้อไปต่อที่พารากอนเหมือนเดิม เพื่อเล่นเกมตู้

เกมตู้ที่พารากอนแม่งไฮโซว่ะ เพิ่งรุว่าเล่นแล้วถ่ายรูปได้ พวกเราเลยพยายามเล่นักนใหญ่ เพื่อจะได้มีภาพลงตู้ 55 ติดทอปไปหลายตู้เลยนา เมื่อวานๆ

ก้อไม่มีไร เตรียมงานรับน้องต่อปาย เส้าว่ะ เหลืออีกแค่สัปดาเดียว สัปดาเดียวเท่านั้น!!! ฮือๆๆ

ปล. ขอบคุนน้องๆทุกคนน้าค้าบ ที่ช่วยพี่กรีนร้อง ช่วยกันเต้น รักน้องๆมากมาย

ปล.2 ขอบคุนเพื่อนๆทุกคนมาก ที่ช่วยกันแบ่งเบาภาระ รักทุกคนมากๆเหมือนกานน

ปล.3 สัปดาหน้า จามันกว่านี้ สันยาๆ

ปล.4 อีกสัปดาเดียว ก้อจะหมดเทศกาลแล้ว ต่อไปกุก้อจาแก่ ขึ้นม.6 แล้วกุก้อต้องจากดรงเรียนไป โอยยย เส้าจายว่ะ

ปล.5 สัปดาที่ผ่านมาไม่ได้เรียนเลย ตอนเช้านั่งเตรียมงาน ตอนบ่ายขึ้นมาหลับ เนื่อยจัด หลับทุกคาบเลย เรียนคราวนี้จารุเรื่องมั้ยเนี่ย สอบตกแน่เลยกุ -*-

ปล.6 อยากอัพไรต่อไรอีกเยอะ แต่ขี้เกียจอะ ไว้รับน้องเสด เด่วมาอัพอีกทีดีก่า

ปล.7 ขอย้ำอีกที ว่าพี่รักน้องๆทุกคนน้ะ บ้ายบายยยยย

1:35 PM | Add a comment | Read comments (11) | Permalink | Blog it

May 13

ฮาแสดดด

ต่อไปนี้ เป็นไดอารี่ของกะเทยคนนึง ไปอ่านเจอในเวปบอร์ด เลยเอามาลง โคดฮาอะ โคดๆๆๆๆ 55555555555555555

4.00
กูตื่น เช้ามากๆ
ไม่ได้ตื่นเต้นอะไรหรอก แต่ว่า เมื่อคืนกูชั่งน้ำหนัก
แล้วลมแทบจับ
น้ำหนักยังไม่ลดตามที่ต้องการเลย กุเลยมาออกกำลังกายตอนเช้า
ด้วยแอบ สไลเดอร์
ที่กูสั่งซื้อจากทางรายการทีวีแควนตั้ม

4.30
กูทำไปได้แค่ 5
นาทีกูก้เหนื่อย เลยลงไปหาปาท่องโก๋แดก
บางทีกูก็นั่งนึกนะว่า
กูออกกำลังกายไปทำไม
ในเมื่อออกเสร็จ กูก็แดกต่อทันที!!

5.00
ตายห่า เพื่อนกูโทรมาเร่งกู แต่ดูสิ ตื่นตั้งแต่ตี4
แต่กูยังไม่ได้ทำไรห่าเหวเลย

5.30
กูยืนอยู่หน้าร้านทำผม
เจ้าของร้านยังไม่ตื่น โอยยยย!!!
อีดอกทำไมพอวันยุ่งๆแบบนี้ อะไรๆ
มันทุลักทุเลนักวะ

6.00
กูไปถึงคอนโดเพื่อนกู
ด้วยสภาพที่หัวเหมือนรังนกมากๆ
เพราะว่า ช่างทำผมทำผมกูไป สัปหงกไป
เพื่อนกูแต่งหน้าให้กู กรี๊ดดดดดดดดดด!!! มันทาแป้งหนามากๆ
คนอื่นเค้าจะว่าว่ากูแต่งหน้าหนามาซ้อมรับปริญญา กูเลยยอมไม่ได้
เลยบอกให้มันปัดแก้มเพิ่ม ให้ออกแดงๆ เผื่อคนอื่นจะได้ดูไม่รู้ว่ากูแต่งหน้า
แต่หน้ากูออกแดงอมชมพูมากๆ เพื่อนกูทักว่า กูแต่งหน้าเข้มไป
แต่กูว่าเพื่อนกูขี้อิจฉา

6.30
กูเพิ่งนึกออก
กูลืมโทรศัพท์ไว้ที่ร้านทำผม กรี๊ดดดดดดดด!!
ต้องรีบถ่อไปเอา

6.35
เพื่อนกูเปรี้ยวมาก ขับรถพากูมาถึงร้านทำผมแค่ 5 นาที มันขับรถเก่งแบบนี้
น่าจะไปทำงานขับรถเมล์เป็นอาชีพเสริมนะ กูว่า

7.00
กว่าจะมึง
มหาลัย ช่างภาพโทรมาด่ากู เพราะว่ากูเลทไปครึ่งชั่วโมง
อีดอก
จ้างก็แพงเสือกยังมาด่ากูอีก

7.15
เจอช่างภาพ แต่ช่างภาพกูมืออาชีพมากๆ
ไม่มีฟิล์มมาให้กู
กูต้องหัวซุกหัวซุนหาให้มัน

7.30
กูไม่ชอบถ่ายรูปหรอก แต่ฟิล์มหมดไป 2 ม้วนแล้ว แค่ 15 นาทีเอง

8.00
อาจารย์มาต้อนพวกกู เหมือนต้อนวัวต้อนควายให้ไปลงชื่อ
แต่พวกกูกะลังถ่ายรูปอยู่ เลยทำเฉยๆ

8.30
ตายห่า สายแล้ว
ถ่ายรูปมากไปนิด เกือบลงชื่อไม่ทัน
อาจารย์ด่าพวกกูว่าเป็น "พวกบ้ากล้อง"
กรี๊ดดดดด บอกแล้วไง ว่ากูไม่ชอบถ่ายรูป

9.00
เข้าห้องประชุมสายมากๆ
พวกกูโดนอาจารย์วิศวะด่าประชด!!

13.00
กูเอาหมูปิ้งข้าวเหนียวออกมาแดก เพราะว่าหิวมาก
ไม่นึกว่าพิธีซ้อมมันจะยืดยาดขนาดนี้

13.05
เพื่อนๆ หัวควับมาทางกู
แย่งหมูจากมือกูไปจนได้
กูเหลือที่คาบที่ปากอันเดียว แม่ง!! อีเพื่อนหี

13.10
กูแดกกันอย่างสนุกสนาน กลิ่นหมูปิ้งคละคลุ้งออกรส

13.11
กรี๊ดดดดดดด
อาจารย์เดินมา เพื่อนๆ กูรีบแอบหมูปิ้งกัน มีกูไม่ทันคนเดียว
อีเพื่อนชั่ว แม่ง!!เห็นอาจารย์แล้วไม่ยอมส่งซิกน์ให้กู
อีเพื่อนจัญไร
อีเพื่อนเนรคุณ อี...... อี...... อี....

13.15
กูโดนด่าประจาณออกไมค์
คนอื่นๆหันมาหัวเราะกู กูอายมากๆ
กูสัญญาว่าจะไม่ไปงานรับปริญญาอีกแล้วววว

15.00
ตอนกูรับปริญญา กูทำปริญญาหล่นพื้น กูโดนด่าออกอากาศอีกแล้ว
แถมแม่งยังรื้อฟื้นเรื่องหมูปิ้งอีก กูขายหน้ามากๆ กรี๊ดๆๆๆๆ

17.00
เสร็จจากพิธีหีแตด ร้อนมากๆ แม่งเสื้อครุยก็หนา แถมสูทก็หนาอีก
กูจะไปถ่ายรูปต่อ

17.30
กูปีนอาคารพิพิธภัณฑ์ขึ้นไปถ่ายรูป
วิวเก๋มากๆ คนอื่นๆ ต่างฮือฮากันใหญ่
กูเลยปีนให้มันสูงขึ้นไปอีก

17.40
กูลงมาไม่ได้!!! กรี๊ดดดดดด!! กูกลัวความสูง

17.45
แว้กก!!
กูกระโดดลงมา อีสัด เสื้อครุยแหก กรี๊ดดดดดดดดด!!!

18.00
เซ็งมาก
อีสัด!! วันรับจริงกูจะลำบากแบบนี้ไหมวะ

สรุป
ฟิล์ม ที่ซื้อมา : 2
ฟิล์มที่ใช้ไป : 9
ฟิล์มที่ยืมมาจากชาวบ้าน : 7
ชุดครุย : ขาด
จำนวนครั้งที่ขายหน้า : สักแสนกว่าครั้ง
จำนวนหมูปิ้งที่ซื้อ : 11 (ซื่อ10แถมมา1)
จำนวนหมูปิ้งที่ได้กิน : 1
จำนวนการโดนด่าออกอากาศ : 2 ครั้ง

16.30
ปวดขี้มาก เลิกงานก็อยากรีบๆ กลับให้ถึงบ้านเร็วๆ
พอลงรถไฟฟ้าปุ๊บ กูก็รีบวิ่งมาที่ป้ายรถเมล์เลย

16.50
อีดอก
รอรถเมล์คันละ 3.50 บาทอยู่ตั้งนาน ไม่มีรถมาซะที
ว๊ายยยยยยยยย รถตู้ผ่านมา
แถวดอนเมือง บ้านกูเลยค่ะ
กูเลยกระโดดขึ้นเลย

16.55
พอกูขึ้น
ก็มีอีป้าอีกคนขึ้นตามมา อีดอก ตัวใหญ่ชิบหาย
แล้วแม่งก็เสือกมานั่งข้างๆ กู
กูก็นั่งมองวิวอยู่อยู่ๆ กูก็รู้สึกร้อนๆ ที่ตัก
หันไปดู กรี๊ดดดดดดดดดดดดด
อีป้ามันถือถุงแกงจืดมะระขึ้นมาด้วย
แล้วเสือกมาวางข้างกู ไม่ใช่สิ
วางเกยตักกูเลย อีห่า!!! กูโกรธมาก
แต่ต้องระงับจิตใจ เพราะถ้าเครียด
เดี๋ยวอาการปวดขี้มันจะขึ้นมาอีก
บรรยากาศในรถก็ร้อน
เหม็นกลิ่นหมูย่างที่อีป้านี่มันห่อกลับบ้านมาด้วยๆ
กูรู้สึกกระอักกระอ่วนมาก

17.20
พอถึงหลักสี่แถวบ้านกู ก็ดีใจ รีบบอกรถตู้ จอดๆๆๆ!!
แต่พวกมึงเคยขึ้นรถตู้ไม๊ค๊ะ
ทางเดินแคบๆ
แล้วนี่อีแก่นี่เสือกมานั่งขวางกูอีก ออกลำบากมากเลย
(ที่กูนั่งนี่คือ แถวกลาง
ขวาสุดน่ะค่ะ มันมีทั้งหมด 3 แถว บรรจุได้ 9 คน)

17.22
กูไถๆ ตัวออกมา
อีป้าห่านี่มันก็ไม่ยอมขยับไรให้กูเลย
แล้วขากูก็เสือกไปสะดุดรองเท้าแตะต่ำๆ
ของมันค่ะ
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
กูแทบล้ม
กูรีบเอามือไปตะปบเบาะนั่งติดกับประตูรถทันทีค่ะ
แล้วก็ด้วยความตกใจคิดว่าจะสะดุดคอหักคารถตู้
ความเครียดก็ขึ้นสิค๊ะ!!!
กูตดป๊าดดดดดดดดดดดดดด ใส่หน้าอีป้าเต็มๆ เลย
แล้วตอนกลางวันกูแดกมัสมั่นไก่ ใส่ถั่วลิสงด้วย เหม็นมาก เสียงก็ดังมาก
คนในรถก็มีอยู่ 6 คน
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
ขายหน้ามาก
กูรีบหยิบแบ๊งค์ไรให้อีคนขับไม่รู้ ส่งเสร็จ กูเผ่นแน่บเลย
ไม่รู้ใช่แบ๊งค์รึเปล่าด้วย
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
รถตู้เหี้ยๆ
กูจะไม่ขึ้นอีกแล้ว สารพัดกลิ่นเลย อีดอก!!!

11:58 AM | Add a comment | Read comments (5) | Permalink | Blog it

View more entries

Photos